بافران تاریخچه
در گورآباد بافران، آسیایی بوده که ویرانههای آن هنوز بر جاست. در بافران و به ویژه در محلههایی مانند دجله آب کافی یافت میشود و حتی کتاب تاریخ نایین کوچ اعراب عامری را از سفلای اردستان به بافران به دلیل وجود مراتع و چراگاه خوب این منطقه میداند.
فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۱۰ در مورد بافران مینویسد: دهی است از بخش حومه ٔ شهرستان نائین که در ۵۰ هزارگزی جنوب خاور نایین متصل به شوسه ٔ نایین به عقدا در جلگه واقع است. ناحیهای است دارای آب و هوای معتدل و ۱۹۷۸ تن سکنه، آب آنجا از قنات تأمین میشود. محصول عمده ٔ آن غلات و میوه و شغل مردمش زراعت و صنایع دستی زنان کرباس بافی و راهش فرعی است. دبستان و مسجدی قدیم دارد.
در تاریخ نائین تألیف صدربلاغی آمدهاست: از دهات معروف مشرق نائین است و آبادیهای حومه ٔ آن عبارت است از جید، کشتخوان، پیربداق و علی آباد. قلعه مخروبهای در بافران است که به قلعه رستم مشهور است. درخت و پایابی نیز هست که معروف است که حضرت رضا (هنگام عزیمت به خراسان) در کنار آن درخت غذا خورده و در آن آب وضو ساختهاست. شاه عباس کبیر هم در نذری که کرد که پیاده بخراسان مشرف شود (۱۰۱۰ هَ. ق.) تا آنجا که توانستهاست از مسیر حضرت رضا راه پیمودهاست. به امر شاه عباس در اطراف آن درخت صحنی بنا کردهاند. مسجد جامع بافران نیز از آثار قدیمی آن محل است. جمعیت بافران به دو دسته عرب و عجم تقسیم میشود. عربهای آن از اعراب بنی عامرند و تفنگچیان بافرانی در زمان قاجاریه معروف بودهاند، در هجوم افاعنه بافران مورد قتل عام قرار گرفت.
دهخدا نیز در توضیح کلمه بادران به نقل از معجم البلدان چنین مینویسد از قریههای اصفهان و از اعمال نایین است ودر توضیح بادرانی مینویسد منسوب به بادران که قریهای است از قرای واقعه بین نایین و بادران از نواحی اصفهان.این شهرجدیداز لحاظ موقعیت جغرافیایی بهترین موقعیت رابه دلیل وجود شاهراهای اصلی و بین المللی جهت صادرات و واردات و همچنین دارا بودن نیروی آماده بکار جوان و فعال برای سرمایه گذاری دارا میباشدکه هم اکنون نیز سرمایه گذاران فهیم و جهت سرمایه گذاری اقدام نموده اند.
بافران